در سایه سار رمضان1
ساعت ٩:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱٠ شهریور ۱۳۸٧ : توسط :
(شهر الله الاکبر در بیان رهبر - حفظه الله ) یک نکته را در زندگی عملی خودمان عرض می کنم که شاید ان شاءالله وسیله ای برای تحریک بهتر و بیشتر باشد. آن نکته این است که برای نزدیکی به خدا، اصل قضیه، ترک گناهان است. انجام مستحبات و نوافل و توسلات و دعا و بقیه امور، فرع است.اصل قضیه، این است که انسان از صدور گناه و خلاف از خود ، مانع بشود. این، تقوا را می طلبد. تقوا و پرهیزکاری، مهمترین یا بگوییم اولیترین مظهری است که اتسان باید داشته باشد. همین است که مانع از گناه انسان می شود.1 اگر به خودمان نرسیم ، بدبختی است ، روسیاهی است ، محرومیت است ، از چشم خدا افتادن است ، از مقامات معنوی دور ماندن و از نعیم ابدی الهی ، تهیدست ماندن است. پس ، باید به خودمان برسیم. ماه رمضان فرصت خوبی است. کتابهای اخلاق هم خوشبختانه در اختیار هست. لکن آن چیزی که آدم از مجموع اینها می فهمد و آنچه مهم است، این است که انسان بتواند هوی و هوس خود را کنترل و مهار کند. این اساس قضیه است.2** پی نوشت: 1- بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم 18/1/69 2- بیانات در روز اول ماه مبارک رمضان 4/12/71 ** برگرفته شده از کتاب " در سایه سار رمضان " ، چاپ دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، صص 41و60