آیت الله جوادی آملی: دانش را نه می‌توان بومی کرد و نه بومی می‌شود
ساعت ٤:٠٦ ‎ب.ظ روز ٤ آذر ۱۳۸٧ : توسط :

آیت الله جوادی آملی در پیامی به مراسم بیستمین سالگرد تاسیس دانشگاه پیام نور عنوان کرد:

آنچه در دانشگاه ها تدریس می شود یا علوم انسانی است که موضوع اصیل آنها انسان است و یا علوم تجربی و ریاضی است که کاربر و کاربرد آنها انسان و انسانی است بنابراین مهم ترین برنامه های علمی دانشگاه ها مخصوصا دانشگاهی که به نام نور نامیده می شود رهایی از ظلمت جهل علمی ونجات از جهالت علمی درباره معرفت حقیقت انسان است لذا قرآن حکیم انسان سالک صالح را به پیمودن مسیر مستقیم معرفت نفس فرا می خواند «یا ایها الذین آمنوا علیکم انفسکم لا یضرکم من ضل اذا اهتدیتم الی الله مرجعکم» تا اتحاد راه و رونده و وحدت سالک و مسلک در سهولت سلوک و آسانی ره پویی کمک نماید...


آیت الله جوادی آملی در پیامی به مراسم بیستمین سالگرد تاسیس دانشگاه پیام نور عنوان کرد: مهم ترین برنامه های علمی دانشگاه ها مخصوصا دانشگاهی که به نام نور نامیده می شود، رهایی از ظلمت جهل علمی و نجات از جهالت علمی درباره معرفت حقیقت انسان است. به گزارش خبرنگار فرهنگی «شبکه خبر دانشجو» در این پیام آمده است: حمد ازلی خدای را سزاست که جامعه انسانی را به رازگشایی نظام خلقت ترغیب کرد. تحیت ابدی پیامبران الهی مخصوصا حضرت ختمی نبوت (ص) را رواست که اسوه رازدانان آفرینش‌اند درود بیکران اهل بیت عصمت و طهارت به ویژه حضرت ختمی امامت مهدی موعود(ع) را بجاست که کلیددار رموز خلقت اند. آنچه شایسته این گردهمایی وزین است نکاتی است که به برخی از آنها اشاره خواهد شد.

 یکم: انسان ناگزیر از تعامل متقابل با نظام هستی است و چنین تبادلی بدون آگاهی از ساختار جهان مستلزم اثرپذیری منفعلانه از آن می باشد و تاثر یک جانبه همراه با تحمیل توانفرساست، زیرا آنچه مطلوب بشر است به وی نمی رسد و آنچه به سراغ او می آید ناخواسته اوست در حالی که خداوند نظام کیهانی را مسخر بشر قرار داد و راه بهره وری صحیح از آن را به وی آموخت تا آنچه به حال وی سودمند است از او فوت نشود و آنچه نصیب او می گردد ضامن مصالح وی باشد. و مهم ترین عامل پیوند انسان با جهان همانا رشته های متنوع علوم تجربی و تجریدی است یعنی تسخیر نظام آفرینش که با عنایت الهی انجام شد صراط مستقیم بهره وری بشر است و دانش های حسی و عقلی سراج پرفروغ آن. خداوند اول مائده خود را گستراند آنگاه انسان را با چراغ علم به کنار آن فراخواند. دانشگاه سهم تعیین کننده ای در اشتغال این مصباح منیر دارد.

دوم: دانش تجربی محض ‍‍‍‍‍‍‍‍پایه بهره وری مسرفانه و مایه انتفاع مترفانه از مواهب تسخیر شده آسمانی و زمینی است. لکن هماهنگی آن با علم تجریدی سبب تعدیل در بهره مندی و پرهیز از هر گونه اسراف و اتراف خواهد بود.

سوم: پی بردن به خواص اشیاء از لحاظ سودمندی بعضی ها و زیانباری برخی یگر، دون معرفت هویت فردی و جمعی انسان میسور نیست چنانکه آگاهی از تاثیر برخی افعال در تامین سعادت تا تاثیر در شقاوت بدون شناخت گوهر بشر مقدور نخواهد بود. در ادامه پیام آورده شده است: آنچه در دانشگاه ها تدریس می شود یا علوم انسانی است که موضوع اصیل آنها انسان است و یا علوم تجربی و ریاضی است که کاربر و کاربرد آنها انسان و انسانی است بنابراین مهم ترین برنامه های علمی دانشگاه ها مخصوصا دانشگاهی که به نام نور نامیده می شود رهایی از ظلمت جهل علمی ونجات از جهالت علمی درباره معرفت حقیقت انسان است لذا قرآن حکیم انسان سالک صالح را به پیمودن مسیر مستقیم معرفت نفس فرا می خواند «یا ایها الذین آمنوا علیکم انفسکم لا یضرکم من ضل اذا اهتدیتم الی الله مرجعکم» تا اتحاد راه و رونده و وحدت سالک و مسلک در سهولت سلوک و آسانی ره پویی کمک نماید.

اگر اندیشور، بدون معرفت هویت انسانی خویش به شناخت زمان و زمین و زبان پرداخت جان بی فروغی را در فروغ تن دفن کرده است. در بخش دیگری از پیام آمده است: دانش را نه می‌توان بومی کرد و نه بومی می‌شود و نه مصلحت در آن است بلکه به مجرد تولد در زمان معین یا در سرزمین خاص فورا از قلمرو جهات شش گانه پر می کشد و جهانی می گردد و در دسترس ساکنان آفاق دور و اقلیت های پراکنده قرار می گیرد بنابراین دانشوری که در صدد نوآوری و شکوفایی دانش است برای اینکه همراه دانش خویش تاریخ طولانی را طی نماید باید از شرح صدر و سعه قلب برخوردار باشد. چنین گشایشی فقط بهره موحد ناب است زیرا هر تعلقی مایه پایبندی و رهزنی است. دانشمند گرفتار پایبند و مبتلا به رهزن، توفیق صحابت ابتکار خویش را از دست می دهد و از آن بهره نمی برد و به مثابه صدفی است که از گوهر پرورش یافته درون خود طرفی نمی بندد. بهترین راه برای رهایی از کارگاه تعصب و تحجر و رسیدن به بارگاه تجرد و تمدن رهین تدین، همانا تعلم پر درآوردن اولا و فراگیری آیین پرواز ثانیا و از جهات معهود طبیعت پر کشیدن و به صوب فراطبیعت پرواز نمودن ثالثا است. دانشگاه وقتی به نصاب فرهیختگی خود بار می یابد که اندیشوران منزه از رکود و جمود بپروراند؛ زیرا مهم ترین داوری معالج بیماری های تنگ نظری علمی و کوته بینی علمی همانا نزاهت روح از دنائت دنیا و برائت نفس از طبیعت زدگی است. آنچه از امیرمومنان حضرت علی(ع) رسیده است که «وقفوا اسماعهم علی العلم النافع ...» می تواند ضامن همین مضمون باشد زیرا علمی که محتوای آن سودمند نیست یا عالم به آن عمل نمی کند و یا در دسترس جامعه فرهنگ مدار قرار نمی گیرد، نافع نبوده و مردان باتقوا آن را فرا نمی گیرند. و این تحفه در جام توحید و جامه ولا نهفته است.

مجددا مقدم همگان و مسئولان محترم دانشگاه پیام نور را در گردهمایی بیستمین سال تاسیس آن گرامی داشته /توفیق اساتید و دانشجویان عزیز را از خدای منان مسئلت داریم.

 برگرفته شده از www.ansarnews.com